جهاني شدن سياست

كيت نش جامعه شناس سياسي معاصر مي نويسد :
جهاني شدن نظمي را كه پيمان  « وستفالي» درافكند از ميان  مي برد ، زيرا كه نهادهاي  نوين جهاني و فراملي از پايان دومين جنگ جهاني توسعه يافته و حاكميت را متكثر كرده اند .

سازمانهاي جهاني چون سازمان ملل متحد ، بانك جهاني ، صندوق بين المللي پول و ... اقدام هاي خودشان را به تشريك مساعي با دولت وملت وابسته كرده اند زيرا ابزار ديگري براي اجراي سياست هايشان در اختيارندارند .

نمودهايي كه مي توانند روند اداره يك كشور را با دشواري رو به رو كنند عبارتند از :

فرهنگ سياسي ليبرال دموكراسي

فوكوياما

ساموئل هانتيتگتون


در دهه 1970 حكومتهاي فاشيستي  يا ديكتاتورهاي نظامي در اسپانيا ، پرتقال ، يونان وتركيه فروپاشيده اند و در دهه 1980 حكومتهاي ليبرال دموكرات در كشورهاي ديكتاتوري امريكاي لاتين به قدرت رسيدند .

هواداران « دولت جهاني » در سده نوزدهم و كمونيست ها به ويژه كارل ماركس در سده نوزدهم و آنارشيستها در سده نوزدهم و بيستم نابودي دولت را پيش بيني مي كردند در همه جامعه هاي انساني ، دولت همچنان نقش بنيادي در نظام جهاني و نظام داخلي بر عهده داشته و دارد .

آزادي عرصه سياسي در سطح   دولت ، موضوع محوري جامعه شناسي سياسي ماكس وبر است .در حقيقت انديشه هاي وبر در مورد موضوع استقلال دولت واهميت سياست هاي ليبرال دموكراتيك سرآغاز يك سنت انديشه اي است كه به روشني ضد ماركسيسم د راين زمينه است . وبر به عنوان يك انديشمند ليبرال و متعهد به دفاع از آزادي فردي ، انديشه ليبرالي را در زمان مدرنيته در خطر  مي ديد . او آثارش را د رمخالفت با جبر اقتصادي كارل ماركس تدوين كرد .

تعريف وبر از سياست بسيار گسترده است ؛
                              (( سياست هر گونه رهبري مستقلي را در بر مي گيرد ))
 
وبر دولت را توانمند ترين نهاد در جامعه مدرن مي داند .

جامعه شناسان سياسي از انديشه هاي وبر در زمينه سياست ليبرال دموكراتيك الهام گرفتند ونظريه پردازان برگيده گرا ، دموكراسي را از زاويه ديد وبر نگريستند.

زندگي سياسي ملت ها

زندگي سياسي ملت ها در جهان مستلزم وجود قانون وهنجارهايي است كه در آن حقوق وتكاليف متقابل دولت ها در روابط ميان آنها شناخته شده وبايسته است .

پيروان اين نگره :

افلاطون ، سن توماس داكن ،هوگو گروسيوس ،ژان ژاك روسو ، جان لاك ، امائول كانت و كارل ماركس

 واقع گرايان به آنچه هست مي نگرند نه به آنچه بايد باشد .«نگرش آنان به سياست هاي جهاني بيشتر مكانيكي است وروابط ميان ملت ها را از تعادل وتوازن قدرت مي بينند .آنان به نگره ماندگاري توع اصلح داروين توجه دارند .  ( دكتر علي اصغر كاظمي : جهاني شدن )

پيدايي پديده هاي مربوط به ناتواني وشكست ويا فروپاشي نظام سياسي وحكومتي در يك سرزمين و رشد جنبش هاي قومي وفروپاشي كشورهاي چند مليتي و چند قومي بر اثر يك يا همه ي فرايند هاي زير پيش مي آيد .

1. پيروزي نظاميان وارتش روسيه در ايران در سال هاي 1814و 1826  در زمان فتحعلي شاه قاجار
 

ايران يكي از كشورهايي است كه از يگانگي ملي نيرومندي برخوردار بوده است و با وجود تلاشهاي گسترده جهاني كه به ويژه از سوي همسايه شمال ايران ، روسيه شوروي سابق براي سرزمين خاك ايران به عمل آورد و حزب كمونيستي به نام حزب توده در ايران پديد آورد و از آن پشتيباني كرد ، به دليل كهن بوده يگانگي ملي و خواست مشترك جامعه ايران هيچ يك از توطئه ها و برنامه هاي جدايي خواهانه دشمن شمالي فايده اي نداشت واين به خاطر پيشينه فرهنگي و ميراث كهن سياسي ايران بوده است .
حكيم ابوالقاسم فردوسي سراينده بزرگ مي فرمايد :

چو ايران نباشد تن من مباد

بدين بوم وبر زنده يك تن مباد

دكتر ميلسپو

فرايند جهاني شدن موجب كشمكش قومي نمي شود وآن كشمكش ها و حركت ها را شدت نمي بخشد بلكه برعكس جهاني شدن كوشش در رفع زد و خوردهاي قومي دارد زيرا كه اين گونه برخوردها سبب نا آرامي ها گسترده و آشوب بي ثباتي مي شود وبراي جهاني شدن آن هم در منطقه هاي بسيار حساس استراتژيك مانند خاور ميانه ، خليج فارس ، كره شمالي و ... زيان آور خواهد بود .

 مفهوم جهاني شدن به مفهوم فرانوگرايي نزديك است .

مالكوم واترز در كتاب خود با عنوان « جهاني شدن » مي نويسد : « جهاني شدن از درون جامعه شناسي بر نخاسته ، اما در ميان كارشناسان ودانشمندان اين رشته جاذبه ي فراواني يافته است بنابراين ، برعهده           جامعه شناسي است كه مفهوم جهاني شدن را با ديگر سنت هاي مهم نظري خود پيوند و آشتي دهد . »

جامعه شناسي وجهاني شدن

جهاني شدن داراي تبعات منفي وپيامد هاي مثبت نيز هست ودانش جامعه شناسي در پي آنست كه گروه ها وافراد جامعه را نسبت به فرايند جهاني شدن آگاه سازد .

جامعه هاي معاصر بسيار پيچيده وانعطاف ناپذيرند .

دشواري جامعه معاصر را مي توان در بسياري از نظام ها مشاهده كرد از جمله در نظام ترابري ، در نظام كاريابي و اشتغال و ...

ميان  نوگرايي و آزادي خواهي رابطه مستقيم برقراراست وبنا به استدلال هابرماس هر آنچه نوگرايي پيشرفت كرده به همان ميزان امكان هاي دموكراسي افزايش يافته است .

ژان پل سارتر فيلسوف واديب فرانسوي گفته است : 

انسان محكوم به آزادي است

موفق باشيد و پايدار ...