شعر پر شر و شور و شعور زير از فريدون مشيري را "شعر اخلاق روابط عمومي" نام نهاده ام. خدايش بيامرزاد و رحمت كناد شاعر كوچه هاي باراني باصفا و بي رياي روابط عمومي آن زمان را. 
 
نخست نظري بر اين شعر افكنيد و سپس  بر" تحليل/ تاثير محتوا"ي آن.
دل افروزتر از صبح (شعر اخلاق روابط عمومي)

چه زيباست كه چون صبح
پيام ظفر آريم
گل سرخ، گل نور ز باغ سحر آريم
 
چه زيباست چو خورشيد
درافشان و درخشان
ز افاق پر از نور جهان را خبر آريم
 
همان گونه كه خورشيد بر اورنگ زر آيد
خرد را بستاييم و بر اورنگ زر آريم
 
چه زيباست كه با مهر، دل از كينه بشوييم
چه نيكوست كه با عشق، گل از خار برآريم
 
گذرگاه زمان را، سرافراز بپوييم
شب تار جهان را، فروغ از هنر آريم
 
اگر تيغ ببارند، جز از مهر نگوييم
وگر تلخ بگويند، سخن از شكر آريم
 
بياييد، بياييد، از اين عالم تاريك
"دل افروزتر از صبح" جهاني دگر آريم 
 
آيا روابط عمومي، مديريت روابط عمومي، و هر آنچه در آن نهفته است، جز اينهاست؟! هرگز!
زيبا، صبح، گل سرخ، گل نور، باغ سحر، خورشيد، درافشان، درخشان، پر از نور، خبر، خرد، ستايش، اورنگ زر، مهر، دل از كينه شستن، نيكو نگريستن، عشق، گل از خار برآوردن، سرافراز، فروغ از هنربر آوردن، مهر در برابر تيغ، شكر در برابر تلخي، بياييد، بياييد (مملو از پويش، جوشش، خروش، حركت، بالندگي، ما، هويت جمعي)، دل افروز، جهاني ديگر.
 
نه هنوز "چشم بينا" و "گوش شنوا"ي خويش را تمام و كمال زحمت نداده ايد، مرحمت كرده، بار ديگر نغمه خوان باشيد!
 
چه زیباست که چون صبح