اواخر دهه هفتاد در یونسکو و سازمان جنبش غیرمتعدها به دنبال ایجاد نظم نوین اقتصادی بر پایه یک نظم نوین اطلاعاتی و ارتباطی بین المللی تاکید شد. این درخواست برای بازسازی دموکراتیک امکانات اطلاعاتی و ارتباطات بین الملل بود تا طی آن کشورهای پیشرفته غربی با همکاری کشورهای فراملی از رسانه ها و مراکز خبری جهان سوم حمایت کرده و در انتشار و انتقال اخبار به دیگر کشورها از تبلیغات سیاسی و تجاری خودداری کنند. از این رو مطابق با گزارش آقای شون مک برایر رئیس یکی از کمیسیون های یونسکو تحت عنوان یک جهان چندین صدا فراخوانی صادر شد.مبنی براینکه :

1-    همه مردم بتوانند از ارتباط و دریافت اطلاعات به عنوان یک حق بهره  مند شوند.

2-    اقلیت ها قومی و مذهبی و زبانی و زنان بتوانند به رسانه ها دسترسی داشته باشند.

3-    سانسور و حتی ایجاد شرایط خودسانسوری باید لغو گردد.

4-    از ویژگی های رسانه ای مبنی بر یک سویه بودن جریان انتقال اطلاعات به نفع کشورهای غربی همه مردم آگاهی پیدا کنند.

5-    هرگونه اطلاعات سیاسی که منجر به بی ثباتی سیاسی کشورهای خارجی شود محدود گردد

6-    همه بتوانند به اطلاعات علمی و تکنولوژیکی دسترسی پیدا کنند.

7-    همه کشورها بتوانند به طور برابر به فضا دسترسی یابند.

منتقدان چپ معتقد بودند گزارش مزبور به حد کافی از فعالیت های شرکت های چند ملیتی یا فراملی انتقاد نکرده و نمایندگان آمریکایی از هر تلاشی برای مشروط شدن و مجوز داشتن یا کنترل بر شرکت های مطبوعاتی خصوصی در آمریکا تفره می رفتند. از آن زمان به بعد رسانه های آمریکایی عمدتا تقاضای جهان سوم در زمینه مناسبات رسانه ای و اطلاعاتی عادلانه تر با قدرت های بزرگ را نادیده گرفتند. و سال 1985 از اقدام دولت ریگان برای خروج از سازمان یونسکو حمایت کردند. اما سه اتفاق عمده سبب شد که یونسکو این اعلامیه را به فراموشی بسپارد. و روند فعالیت های کشورهای عضو جنبش غیرمتعهد در خصوص تعدیل جریان اطلاعات و ارتباطات خنثی گردد.

این سه اتفاق :

1-    خروج آمریکا و انگلیس از یونسکو در سال 1985

2-    فرو پاشی شوروی و اعتدال سرمایه داری به عنوان ایدئولوژی مسلط دنیا توسط آمریکا

3-    پدیده مقررات زدایی و خصوصی سازی که از آمریکا آغاز شده بود.