به گزارش نیوساینتیست، مطالعات جدید محققان نشان می‌دهد که خنده آن‌قدرها هم موضوع ساده‌ای نیست و ما انسان‌ها در هر شرایطی به راحتی نمی‌خندیم. بر اساس این مطالعات،‌ در مقایسه با زمانی که داریم به حرفهای افراد دیگر گوش می‌دهیم، ما 50 درصد بیشتر تمایل داریم که وقتی خودمان حرف می‌زنیم بخندیم. به علاوه 30 درصد بیشتر احتمال دارد که در جمع بخندیم تا این که در تنهایی به برنامه‌های تلویزیون یا مانند آن بخندیم.

این محققین باور دارند که خنده خیلی بیشتر از یک پاسخ ساده به حرف یا رفتار بامزه دیگری است و درحقیقت یک نوع چسب ویاابزاراجتماعی است که کمک می‌کند افراد به یکدیگر مرتبط شوند.

نوزادان انسان بین 2 تا6 ماهگی شروع به خندیدن می‌کنند،‌حتی نوزادانی که به طور مادرزادی ناشنوا هستند. از آن ‌جا که خنده به فعالیت ماده دوپامین در مغز مربوط می‌شود که جریان پاداش و لذت درون مغز را می‌سازد، در واقع خنده به کودک کمک می‌کند که احساس شادی و امنیت نماید و به دنیای اطرافش بپردازد.

همچنین کودکان با خنده خود به سایر کودکان می‌فهمانند که در قوانین بازی چندان هم جدی نیستند و بدین ترتیب به ایجاد ارتباط بین خودشان از طریق بازی‌ها کمک می‌کنند. حتی در بزرگسالی هم خنده به عنوان یک تسهیل کننده روابط اجتماعی به کار می‌رود. خنده حس پرخاشگری و رقابت را بین افراد کم‌رنگ‌تر می‌کند و باعث می‌شود راحت‌تر با هم کنار بیایند. حتی مطالعات نشان می‌دهند که شما می‌توانید با خنده روی سایرین تاثیر بگذارید. پس از این به بعد مواظب خنده هایتان باشید و دراستفاده از آن درمحافل عمومی دقت کنید!